pedra da auga
                                   por aquí xogabamos de pequenos
                                   coa cabeza coroada de follas de castiñeiro
                                   aos indios
                                   eramos como vinte ou trinta na tribo
                                   case ninguén quería ser vaqueiro
                                   ..................................
                                   o único petroglifo do término municipal de vigo

Frío fóra
a calor húmida da cociña de ferro, sempre fumegante
o almorzo

O coitelo da camiñada ata a escola.

É unha casa de pedra con dúas plantas
arriba as nenas
abaixo os nenos
hai un cuarto dos ratos
e un mestre abaixo que martiriza os nenos cunha vara
e unha mestra arriba que nos despreza
obríganos a falar en castellano
non sabemos
tanto lle ten, somos un paletos.

No recreo
saímos a un campo de terra protexido por un inmenso ombú
obrígannos a saltar á corda
a corda é xigantesca
cando te equivocas e che lostrega nas pernas
quedan as marcas
as nenas non podemos levar pantalón
eu lévoo
a mestra tortúrame tirándome das orellas
o lóbulo sepárase
chego a casa sangrando
miña nai monta en cólera
vai onda a mestra que é zamorana e di non entender como falamos
chama por ela a berros
dille que como volva a poñerme a man encima
que a rebenta
nese momento adoro a miña nai
a vacaburra nunca máis volveu tocarme
eu só tiña catro ou cinco anos.

Anos máis tarde no inmenso campo de terra
construíron o instituto, era só masculino.

O ombú cortárono, era o único exemplar de toda a ría de Vigo.


saraares

(a la espera de tu imagen)